Sunday, October 02, 2005
Stephan Strittmatter Rechts: Afbeelding van een glia producerende cel (oligodendrocyt), die de uitlopers van de zenuwcellen isoleert.
De neurobioloog Stephen Stritmatter van Yale University benaderde het Nogo probleem van een andere kant. Hij onderzocht, eenvoudig uitgelegd, “het slotgat” (receptor) op de zenuwcellen waar de “Nogo sleutel” in past. In 2001 kon hij de receptor voor Nogo identificeren en hij kon vaststellen dat de sleutel, die op het Nogo molecuul zit en die het molecuul in staat stelt om aan de receptor aan te sluiten uit een eiwit-fragment bleek te bestaan. Hij kon dit eiwit in het laboratorium synthetiseren. Zijn bedoeling was om met dit eiwit-deeltje de receptoren te blokkeren en zo te bewerkstelligen dat het Nogo molecuul, als het ware aan de gesloten deur van de zenuwcel zou komen. ( zie voor dit principe de werking van een virus op blogdagboek van 2 September) Strittmatter behandelde ratten, met ruggenmerg-zenuw letsel, gedurende vier weken, met behulp van een katheter, die aan het ruggen-merg was vastgehecht met dit eiwit fragment. Een aantal zenuwbundels groeide over de laesie heen, en de ratten konden beter lopen dan vóór de behandeling. Strittmatter en andere onderzoekers vonden dat naast Nogo er nog andere eiwit stofjes zijn die op de receptoren hechten en de groei van axonen kunnen verhinderen. Een verdachte stof is een glyco-proteïne die in de myeline scheden van de zenuw-uitlopers zit en normaliter voor isolatie zorgt. Door nu de receptoren van de zenuwceluitlopers te blokkeren maakte hij de toegang ook voor andere stoffen dan Nogo ontoegankelijk.
