Sunday, October 02, 2005
Professor Martin Schwab, van het neuromorphology brain institute university Zürich kreeg als eerste de jaarlijkse Christopher Reeve (superman) preis in Californië, in September 1995. Deze prijs gaat samen met een bedrag van 50,000 dollar.
Beschadigingen van de ruggenmerg zenuwen veroorzaken niet alleen verlamming van benen en armen maar zijn ook vaak oorzaak van incontinentie, gevoelloosheid van de ledematen en verlies van normale seksuele functies. Het werd lang voor waarheid aangenomen dat zenuwcellen van het centrale zenuwstelsel niet konden regenereren. Toch zag men dat op de plaats waar de ruggenmerg zenuwen werden doorgesneden nieuwe uitlopers (axonen) gevormd werden, die eventuele prikkel zouden kunnen verder geleiden over de snede. Maar men zag ook dat er gelijktijdig een eiwit gevormd werd dat het regeneratie proces verhinderde. Dit eiwit werd Nogo genoemd. Nogo wordt aangetroffen in het centrale, maar ook in het perifere zenuwstelsel. Men veronderstelt wel, dat dit mechanisme evolutionair ontstaan is om ongecontroleerde groei van zenuwweefsel tegen te gaan, zodra het zenuwstelsel volgroeid is. Het complexe netwerk van zenuwweefsel zou zo minder kans maken om te destabiliseren. Er moest echter nog met zekerheid worden aangetoond dat Nogo de schuld is van het niet regenereren. Het is de verdienste van Martin Schwab van de universiteit in Zurich die dit aantoonde in de jaren rond 1995. Hij ontwikkelde een antistof tegen het Nogo eiwit. Hij sneed vervolgens de zenuwbundels van het ruggenmerg van een aantal ratten door, zodat ze verlamd raakten. Gelijktijdig diende hij deze ratten gedurende enkele weken de antistoffen tegen Nogo toe. Microscopisch kon hij aantonen dat zich een nieuwe zenuwbundel vormde, die de snede overbrugde. De ratten bewogen zich weer normaal en gedroegen zich hetzelfde als normale ratten. In 2000 slaagde meerdere research groepen er in het gen dat de blauwdruk vormt voor Nogo te identificeren en te clonen. Zij slaagden er zo in om antistoffen tegen het betreffende DNA te maken, maar men twijfelde of de geneesmiddelen industrie voldoende geïnteresseerd was om gezien de enorme kosten, die met het ontwikkelen van een geneesmiddel op grond van dit onderzoek gepaard zouden gaan, verder te ontwikkelen. Schab wijst er op dat er nog een lange weg te gaan is. Eerst moet men proeven doen met cellen in het laboratorium. Vervolgens doet men experimenten met ratten of muizen en dan pas met primaten. Als men tenslotte alle voordelen en nadelen kent kan men overwegen met mensen te gaan experimenteren.
